لمس تنهایی

خیلی وقته ننوشتم، البته اینجا ننوشتم.

نوشتههای قبلی را نگاه میکردم، چقدر خیلی چیزها تغییر کرده و خیلی چیزها هنوز مونده، درحال تغییر شاید کمتر متوجهش شدم

آخرین نوشته سال ۹۹ بود ... چه ها گذشت در این مدت ... و همچنان در راه هستم، به مرحله سختی رسیدم خیلی سخت ، با این تفاوت که بدن هم فرسوده تر از گذشته شده

سرزدن به اینجا شبیه رفتن در تونل زمانه

گاهی سر میزدم و میگذشتم ولی اینبار این فاصله و گذشته و اتفاقات در ذهنم در حال مرور شدنه ... لبخند ملیحام رو حس میکنم... آفرین ، خوبه

رها ، در آغوش خدا...